"Bizim halkımız suskundur. Onların gazetecisi olmak istedim, onların beyni, gözü, kulağı, dili olmak istedim. Tahmin ediyorum biraz da oldum." Fikret Otyam

Çocuktum, meraklıydım herkes gibi. Her şeyi soruyor öğrenmek istiyordum.

Az büyüyünce mahalle ilkokuluna başladım. Kargacık burgacık şekiller çizdim saman sarısı defterlere, harfler birbirine değdi hece oldu. Heceler bir araya geldi kelimeler, onlar da birleşip cümleleri oluşturdu ve ben işte o zaman özgür oldum.

Okuma yazma bilmek bana bambaşka dünyaların kapısını açmıştı.

O günden bu yana hiç bitmeyen bir merakla ne buldumsa okumaya çalıştım. İlk okuduklarım ders kitaplarıyla mahalledeki ağabeylerin verdiği çizgi romanlardı. Gizlice okurduk çünkü babama göre bunlar zararlıydı.

Kendime ait ilk kitabı bugün gibi hatırlıyorum “Alis Harikalar diyarında” bana çok ilginç gelmişti fantastikti ve çok sevmiştim. Ortaokul civarında kütüphane diye bir yer olduğunu keşfedince özellikle ansiklopedi ve coğrafi keşifleri anlatan hikâyeler elimden düşmedi.

Yıllar geçtikçe kendi kütüphanemi oluşturdum.

Memuriyete başladım, o ilden bu ile o evden bu eve her taşınmamızda en ağır yükümüz kitaplar oldu. Yıllar içinde kütüphanem de dünyam da zenginleşti. Çocuklarım oldu, onlara uykudan önce her gece kitap okudum. Okuma yazma öğrendiklerinde günlük tutmalarını teşvik ettim. Daha sonraları bu okuma ve yazma alışkanlığını sürdürdüler.

Şimdi ikisi de doktoralı, iyi eğitimli kitapseverler. Hatta kızçem çocuk edebiyatında kitapları olan bir eğitimci, şimdi kendi çocuklarına kendi yazdığı kitapları okuyor.

Kütüphanemin rafında, en üstte kızım "Kızçem Aslıhan"ın kitapları duruyor. Meğer bir kütüphanenin en güzel kitabı, evladının yazdığı kitapmış.
Ne mutlu bana…

Fikret Otyam’ı anlamak!

Madem konumuz kitaplar öyleyse bir kitap öyküsüyle devam edelim.

Bundan uzun yıllar önce Kastamonu Gazetesi'nde, Editörüm Cemil Özel'in yanındaydım. Önce fotoğraflarıma göz attı, yazımı okudu, gözlüğünün üstünden bana baktı;"

-Cebrail sen benim için farklısın, dağın öte yanını gören, anlatan, yazan, çeken birisin. O yüzden yazdıkların kıymetli" diyerek kütüphanesinden bir kitap çekip uzattı.

"Al bunu oku, seveceksin" dedi.

Fikret Otyam'ın "Adı Yemendir” kitabını verdi

Cebrail Keles Kose Foto (6)

Gazeteci-fotoğrafçı ve ressam Fikret Otyam'ı röportaj yazılarından, sürmeli gözlü kadın resimlerinden biliyordum.

O da ben de farklı dönemde ama kırsalda benzer yollardan yürümüşüz.

"Fikret Otyam, Anadolu insanının toplumsal ve kültürel sorunlarını ön plana çıkarıyordu. Ben ise daha çok insan hikâyelerine odaklandım. Onun gibi ben de başkalarının yolunun düşmediği yerlere gitmeye, insanları dinlemeye, fotoğraflamaya çalıştım.

Bir röportajında şöyle anlatmış: "Aksaray'da kamyona bindim kendimi salda buldum. O zaman köprü yoktu. Öyle gittim Urfa'ya. Gazeteciler Anadolu'ya hiç gitmezdi.

Aramızda bir ortak nokta daha var. Nasıl Fikret Otyam küçücük bir çocukken babasının eczanesine gelen insanları dinleyip notlar alıyorsa, ben de gittiğim her kırsalda, her köyde heybeme “Yol hikâyeleri” dolduruyordum.

O günlerde bunların bir gün yazıya dönüşeceğini belki ben de bilmiyordum.

Kimi zaman bir ninenin anlattıkları, kimi zaman bir köylünün hatırası, kimi zaman bir çocuğun peşimden koşup fotoğrafını çektirme isteği…

Hepsi belleğimin bir köşesinde yerini alıyordu.

Dörkeni dağ köylerinden birinde bakkaldan hazır mektup alan yaşlı amcayı dinledim. Ayının saldırısından kıl payı kurtulan Ayıboğan Niyazi ile sohbet ettim.

Beyler Barajı'nda Âşıklar Kayası'nın gölgesinde olta salladım. Taşköprü'deki dünyada eşi olmayan burgulu armut ağacından hacı kayranla armut topladım.

Kurtbaba Türbesi'ni ve daha birçok inanılmaz halk öyküsünü köyün yaşlılarından, uslularından dinledim, fotoğraflarını çektim.

Benim amacım Fikret Otyam olmak değildi. Onun gibi, kimsenin yolunun düşmediği yerlerde insanları dinleyen, fotoğraflayan, hikâyelerini anlatan bir gazeteci-fotoğrafçı olmaktı.

Sanırım başardım da.

Uluslararası başarısı olan bir ressam, fotoğrafçı, gazeteci olamasam da arada bir köylere uğradığımda bazen bir köy kahvesinde eski bir gazetede yazımın olduğu sayfanın duvara asıldığını görüyorum. Benim en kıymetli sergim de böyle oluyor.

Ya da biri omzuma dokunuyor, hiç tanımadığım biri "Ooo Şefim hoş geldin" diye sarılıyor.

"Hani geçen kış gelmiştin, ne kar yağmıştı ama değil mi?" diyerek muhabbete başlıyor. Bunlar da benim en kıymetli başarı plaketim yerine geçiyor.

Cebrail Keles Kose Foto (2)-1

Dağın öte yüzünde ne var ne yok?

Bundan uzun yıllar önce gazetemizin editörü bir kitap verdi bana. "Sen bizim uzaklardan gördüğümüz o dağların arkasından öyküler, haberler, fotoğraflar getiriyorsun. Bu bizim için kıymetlidir" demişti. Hiç unutmadım.

Fikret Otyam bir röportajında der ki;

"Yazılarımda onların dili, gözü, kulağı olmaya çalıştım. Resim yapamadığım zamanlar fotoğraf çektim. Resim yapamamanın acısını fotoğrafçılıktan çıkardım.

"Ben Balıkçı Şef, ömrüm bu coğrafyada, kırsalda, yollarda geçti.

Sıradan insanların sıra dışı öykülerini dinledim. Onları bir bir topladım.

Kalemim yettiğince yazmaya, kelimelerin kifayetsiz kaldığı yerde deklanşöre bastım.

Bazen de ikisini de bırakıp sadece seyrettim.

Sessiz harflerle görünmez bir mürekkeple yüreğime yazdım, gönlüme kaydettim fotoğrafları.

Issız bir coğrafyanın suskun çığlığını dile getirmeye çalıştım.

…

Cebrail Keleş - Balıkçı Şef

17 Kasım 2026 - Kastamonu

Cebrail Keles Kose Foto (11)Cebrail Keles Kose Foto (10)-1Cebrail Keles Kose Foto (9)Cebrail Keles Kose Foto (8)Cebrail Keles Kose Foto (7)-1Cebrail Keles Kose Foto (6)Cebrail Keles Kose Foto (3)-1Cebrail Keles Kose Foto (1)