Kastamonu insanı; geleneklerine bağlılığı, misafirperverliği, çalışkanlığı ve vatanseverliğiyle tanınır. Peki, bugün geldiğimiz noktada bu özelliklerimizi ne kadar yaşatabiliyoruz? Günümüz Kastamonu insanını biraz konuşmanın, kendimizle yüzleşmenin ve açıkça öz eleştiri yapmanın zamanı gelmedi mi?

Bence geldi de geçiyor bile!

Çünkü Kastamonu'nun daha iyi yerlere gelebilmesi için önce kendimize bakmamız, eksiklerimizi görmemiz ve bazı alışkanlıklarımızı sorgulamamız gerekiyor.

Gelin, biraz açık konuşalım. Gördüklerimizi, duyduklarımızı ve şahit olduklarımızı dile getirelim. Amacımız kimseyi kırmak, rencide etmek ya da hedef göstermek değil. Amacımız, ortak sevdamız Kastamonu'nun kazanması.

Bugün Kastamonu'da adeta iki farklı şehir görüntüsü var. Bir tarafta yeni yerleşim bölgeleri, diğer tarafta eski Kastamonu'nun sakinliği ve kendine has dokusu...

Bir süre önce Kuzeykent Mahallesi'nde ikamet ediyordum. Şimdi ise şehrin diğer tarafına, Saraçlar bölgesine taşındım. İki bölge arasındaki farkı günlük yaşamın içinde daha net gözlemleme fırsatım oldu. Kuzeykent'in hareketliliği, kalabalığı ve sosyal yaşamı ile eski Kastamonu'nun sakinliği birbirinden oldukça farklı.

Ancak bugün asıl üzerinde durmak istediğim konu şehirlerin fiziksel değişimi değil, insanımızın değişen davranışları.

KUZEYKENT'TE BİRAZ DURUP DÜŞÜNMEK GEREKİYOR!

Kuzeykent Mahallesi'nde kafeler bölgesi olarak bilinen alan, şehrin en hareketli noktalarından biri. Emniyet teşkilatımızın bu bölgede denetimlerini sürdürmesi ve kamu düzeni konusunda taviz vermemesi elbette önemli.

Ancak sosyal yaşamın içinde dikkat çeken bazı görüntüler de var.

Yaşı 70'leri geçmiş, yanındaki kişilerle kafe kafe dolaşan, kapısının önündeki lüks aracıyla adeta varlığını ilan etmeye çalışan kişilerle ilgili çok sayıda şey duyuyoruz. Elbette herkesin özel hayatı kendisini ilgilendirir. Ancak toplum içinde sergilenen davranışların da bir karşılığı vardır. Kastamonu gibi geleneklerine, aile yapısına ve toplumsal değerlere önem veren bir şehirde insan ister istemez bazı görüntüleri sorguluyor.

Bir diğer konu ise esnafımızın ve işletme sahiplerimizin toplum içindeki duruşu...

Parmaklarında, kollarında, boyunlarında gösterişli altınlarla, giyim kuşamında ölçüyü kaçıran bir anlayışla karşılaşıyoruz. Herkesin kendi tercihi, kendi yaşam tarzı elbette vardır. Ancak esnaflık sadece para kazanmak değildir. Esnaflık aynı zamanda güven, saygınlık, tevazu ve temsil meselesidir.

Biraz daha ölçülü, biraz daha ağırbaşlı olmak kimseye bir şey kaybettirmez.

Bir de sosyal medyanın hayatımızın merkezine yerleşmesiyle ortaya çıkan başka bir alışkanlığımız var.

Gittiği her mekânı, evinin her köşesini, bahçesini, yemek masasını, lüks yaşamını sürekli paylaşma ihtiyacı hissedenler...

Her anı fotoğraflamak, her sofrayı göstermek, her mekânda bulunduğunu ilan etmek zorunda değiliz. Hayatın güzelliği her şeyi göstermekten değil, bazen bazı şeyleri kendimize saklayabilmekten geçer.

Biraz mahremiyet, biraz tevazu, biraz da gösterişten uzak durmak...

İnanın, hiç kimseye bir şey kaybettirmez.

KASTAMONU'NUN MENFAATİ, KİŞİSEL HESAPLARIN ÜZERİNDE OLMALI!

Gelelim asıl önemli meseleye...

Siyaset yapanlara, siyasi beklentiler içinde olanlara, sivil toplum kuruluşlarında görev alanlara ve kendisini memleket sevdalısı olarak tanımlayanlara birkaç sözüm var.

Kastamonu'nun ortak menfaatleri söz konusu olduğunda kişisel hesaplarımızı, siyasi beklentilerimizi ve makam heveslerimizi bir kenara bırakmayı öğrenmeliyiz.

Siyaset yapıyorum diye ortak sevdamız Kastamonu'nun menfaatlerini ikinci plana atanlar, lütfen mikrofonları biraz daha az elinize alın. Önce memleket için ne yaptığınıza bakın.

Dönem dönem ortaya çıkan, her defasında sözlerine 'memleket meselesi' diyerek başlayan ancak siyasi heveslerinden bir türlü vazgeçmeyen isimler var. Artık gençlerin önünü açmanın zamanı gelmedi mi?

Meydanda, düğünde, açılışta, cenazede, kısacası Kastamonu'daki hemen her programda fotoğraf karesine girebilmek için adeta yarışan siyasetçiler ve sivil toplum kuruluşu temsilcileri...

Biraz durun!

Memleketin her fotoğraf karesinde görünmek, memlekete hizmet etmek anlamına gelmiyor. Bazen en büyük hizmet, görünmeden çalışabilmektir.

Kastamonu'nun ihtiyacı olan şey, sürekli konuşan, her yerde görünen ve her fırsatta kendisini ön plana çıkarmaya çalışan insanlar değil; iş üreten, sorumluluk alan ve sonuç ortaya koyan insanlardır.

Söz konusu Kastamonu olduğunda siyasi kimliklerimizi, kişisel çıkarlarımızı ve küçük hesaplarımızı bir kenara koyabilmeliyiz. Çünkü bu şehir hiçbirimizin şahsi mülkü değil. Kastamonu hepimizin!

BİRBİRİMİZE ÇELME TAKMAKTAN VAZGEÇELİM!

Kastamonu adına en çok üzülmemiz gereken konulardan biri de birbirimize karşı takındığımız tavır.

Bir Kastamonulunun en büyük sorununun bir başka Kastamonulu olduğu yönündeki sözü hepimiz duymuşuzdur.

Peki, neden böyle?

Neden bir hemşehrimizin başarısını takdir etmek yerine eksik arıyoruz? Neden güzel bir iş yapanı desteklemek yerine arkasından konuşuyoruz? Neden birinin yükselmesini kendi gerilememiz gibi algılıyoruz?

Birbirimize çelme takmaktan, ayakkabılarımızın üzerini aşındırmaktan artık vazgeçelim!

Bizim ihtiyacımız olan, ayakkabılarımızın altını aşındırmaktır.

Yani çalışmaktır, üretmektir, mücadele etmektir. Kastamonu'nun gelişmesi için hep birlikte yol yürümektir.

Ortada güzel bir iş, başarılı bir proje veya memlekete katkı sağlayacak bir girişim varsa siyasi görüşüne, kimliğine, hangi çevreden geldiğine bakmadan destek olalım. Güç verelim, sahip çıkalım.

Ancak Kastamonu'nun zararına olacak bir durum varsa da aynı kararlılıkla karşı duralım. Bu mücadelede kişilerin değil, memleketin menfaati esas olmalı.

Eleştirmekten korkmayalım ama eleştirirken de yapıcı olalım. Başarıyı kıskanmak yerine çoğaltalım. Birbirimizin arkasından konuşmak yerine yüzüne söyleyelim. Farklı düşüncelere sahip olabiliriz ama ortak paydamız Kastamonu olmalı.

BU MEMLEKETİN ÖNÜNDE HİÇBİR ENGEL YOK!

Şunu unutmayalım: Kastamonu, sahip olduğu tarihiyle, kültürüyle, doğal güzellikleriyle, insan kaynağıyla ve potansiyeliyle çok daha iyi yerlerde olmayı hak ediyor.

Bu şehrin insanı çalışkandır. Bu şehrin insanı üretmeyi bilir. Bu şehrin insanı zor zamanlarda bir araya gelmeyi de bilir.

Öyleyse neden enerjimizi birbirimizle uğraşmaya harcıyoruz?

Neden ortak hedefler etrafında birleşmek yerine küçük hesapların peşinden koşuyoruz?

Neden gençlerimize alan açmak, onların fikirlerini dinlemek ve önlerini açmak yerine aynı isimlerin, aynı tartışmaların ve aynı siyasi hesapların etrafında dönüp duruyoruz?

Artık bunları aşmamız gerekiyor.

Önce kendimize bir çeki düzen verelim. Davranışlarımızı, söylemlerimizi, beklentilerimizi ve birbirimize karşı tutumumuzu gözden geçirelim.

Kastamonu'yu sevmek sadece bu şehrin güzelliklerini anlatmakla olmaz. Bu şehre yakışır davranmak, ortak değerlerine sahip çıkmak ve geleceği için sorumluluk almakla olur.

Unutmayalım; Kastamonu'yu ileriye taşıyacak olan şey, birbirimizle yarışmak değil, hep birlikte çalışmaktır.

Önce biz değişelim, önce biz birbirimize sahip çıkalım.

İnanıyorum ki bunu başarabilirsek Kastamonu'nun önünde hiçbir engel kalmaz.

Çünkü bu memleket tüm güzelliklere sahip. Yeter ki biz kendi aramızdaki engelleri kaldıralım.

Kastamonu kazansın, gerisi teferruat!