Memleketin dört bir yanında yükselen yolsuzluk feryatları, artık gizlenemez bir toplumsal çürümeyi haykırıyor. Bir yanda, değişim vaadiyle iktidara yürüyenlerin, öte yanda "ben yaptım oldu" diyerek gücün arkasına saklananların yarattığı bir enkazla karşı karşıyayız. İsimler değişse de, zihniyet aynı: "Bizim hırsızımız iyidir" kolaycılığı.
Gelin görün ki, bu düzenin asıl faturası, ne milyarlarca liralık servetlerini "algı operasyonu" diyerek aklamaya çalışanlara, ne de devasa vergi borçları yapılandırmalarla buharlaştırılan holdinglere kesiliyor. Fatura, sabahın köründe kepenk açan, sattığı sigaradan komisyon alamadığı halde bankaların pos komisyonlarıyla beli bükülen küçük esnafa kesiliyor.
Mehmet Şimşek, makroekonomik dengeleri kurmaktan bahsederken, sistemik riski önleme adı altında gri alanlar yarattığını ve belirli meblağlara kadar "tolere edilebilir" bir hoşgörü iklimi sunduğunu gözden kaçırıyor. Soruyoruz: Bu örtülü af sınırlarını kim, neye göre belirliyor? Neden küçük esnafın IBAN'ı anında takibe alınırken, büyük sermayenin şaibeli işlemleri "piyasayı sarsmama" bahanesiyle sümen altı ediliyor?
Adalet Bakanı Akın Gürlek ve yargı mekanizması, eski bürokratların kapısını çalarken, mevcut SPK ve BDDK başkanlarının durumunu neden es geçiyor? "Kendi içimizde halledeceğiz" denilerek yürütülen süreçler, kamuoyunda adalete olan güveni zedelemekten başka bir işe yaramıyor. Şeffaflığın olmadığı yerde, ne ekonomik istikrar kurulabilir ne de vicdanlar rahatlar.
Bizim tarafımız parti değil; bizim tarafımız, kimden gelirse gelsin hırsızlığa, yolsuzluğa karşı duranların, garibanın hakkını savunanların yanıdır. Artık kimse "benim hırsızım iyidir" masalına inanmıyor. Gerçek gazetecilik, iki tarafın da maskesini düşürerek, adaletin ve dürüstlüğün sesini en gür şekilde haykırmaktır. Pusulamız partiler değil, sadece ve sadece hakikattir.