Bir Kastamonu atasözü der ki: "Kanlıca bol olursa kış erken iner, sert geçer."
Nitekim öyle de oldu. Atalar boşa söylememiş. Kanlıca bol oldu, kar iki kere dağa sonra ovaya yağdı. Hava aniden soğuyunca da ben de şifayı kaptım hasta oldum. Zorunlu olarak evde yorgan döşek yatıp, film/dizi izleme günleri başladı. Hastayım ama gözüm sosyal medyaya yüklenen kar fotolarında, kendim yatakta, gönlüm dağlarda.
Yapacak bir şey yok, mecburen doktor reçetesi ilaçlar, eş dostun tavsiyesi az kestane balı, çokça tarhana, mantar turşusu, arada bir de alıç sirkesi derken iki günde ayağa kalkar gibi oldum.
Gözüm açılınca ilk iş gönlümün çağırdığı yere “Karlı dağlara” gitmek oldu.
Beni bilen bilir yolculukları hep sevmişimdir. Bir kere yola çıkmayıvereyim bende ne hastalık kalır ne halsizlik. Derler ki: "Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar: Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir."
Bir masalsı yolculuk daha başladı, hava soğuk, yol ıslak. Oyrak Geçidi'nden sonra Seydiler'den Masruf Geçidi'ne kadar sisler içinde göz gözü görmüyor. Yol kenarındaki ağaçların üstü püsoyla salkım saçak olmuş, bambaşka bir âlem sanki. Fantastik bir film sahnesi kadar muhteşem görünüyor.
Masruf Geçidi'nden sonra hava yükselip açılıyor. Küreyi geçip Erszlerdere’den sonra Kastamonu İnebolu yolunun en yüksek geçit noktasında, Çuha doruğundayız. İsfendiyar Dağlarının tam sırt noktasında durmuşum. Bir tarafta Karadeniz var üstü bulutlarla kaplı, diğer tarafta Karacehennem boğazı, tarihi İstiklal yolu, Ersizlerdere kanyonu var. Burası denizle dağların arasındaki son geçit, Karadeniz'in karaya savurduğu sisin anavatanı, göğe fırlattığı bulutların artık yeter deyip yüklerini kar olarak bıraktıkları memleketi.
Kararsızım, Çuha doruğunda muhtarın kahvesine bakıyorum.
Şimdi içeri girip bir çay içsem, yıllardır her geldiğimde beni derin düşüncelere daldıran o yazıyı göreceğim ve uzun uzun bakıp kalacağım.
Hangi yazı mı?
Lavabodaki aynada "Sen Başkasın" yazısı. Kaç köy kahvesinde böyle bir yazı var ki?
Şu dağlarda kar olmak…
Kahveye girmedim. Gitmek istediğim yer, kardan kapanan Arkutça yolu. İnebolu KHGB kar mücadele ekibinden Mustafa’yı aradım; -Şefim yolda çalışma yapıyoruz ben de o tarafa gideceğim, Çiçekyazı ayrımında bekliyorum. deyince sevindim.
Önde Mustafa ardında biz düştük yola.
Yol bambaşka bir âleme doğru ilerliyor. Issız sessiz ve yalnızız. Etrafıma bakıyorum dağlar almış sırtına bembeyaz bir yorgan, ütüsü bozulmamış şekilde duruyor. Çamlar üzerine biriken karları arada bir silkeliyor, ağırlığından kurtulan dallar sevinçle fırlıyor yukarıya. Meşeler, kayınlar dersen yapraklarını çoktan sermiş yere halı diye.
Köyler var geçtiğimiz ve geçerken özellikle baktığım ahşap evlere takılıyor gözüm. Eskinin izlerini taşıyan ve artık yeni izi olmayan o evlere. Karla kaplı bahçelerinde açılmış minik yolları olmayan, bacalarından duman tütmeyen evler.
Bazı köylerde hiç hayat gözükmüyor,
Hepsinin pencerelerinde çiçekli perdeleri mahzun bir suskunluğu saklıyor, kapıları ise sımsıkı kilitli anıların bile dışarı çıkmasına izin vermiyor.
Mezarlar görünüyor kardan bir örtü altında.
“Şu dağlarda kar olsaydım,
Arar bulur muydun beni,
İsimsiz bir mezar olsaydım”
Türküsü geliyor dilimin ucuna. Usulca mırıldanıyorum.
Arkutça ‘da bir ahşap ev, iki hayat
Arkutça yolunda, Karşıyaka'ya doğru ilerliyoruz. Az sonra İnebolu Kar Mücadele Ekibinden Hakan Aksakal'ı görüyoruz. Sarı iş makinesiyle, artık ezbere bildiği yollarda, düz yolda gidercesine karları yara yara ilerliyor.
Arkasından da biz gidiyoruz.
Hakan Usta ilk kar yere düştüğünden bu yana 7/24 görevde.
"Biz bu yağan güzelliğin hemşerilerimiz için esaret değil, bereket olması için yollardayız. Bu yağan kar köylere, kurda, kuşa, pınara, çeşmeye su olacak. Tarlaya can, dağlara güzellik getirecek. Daha kışın başındayız, uzun bir mevsim olacağa benziyor, o yağacak, biz yolumuzun üstünden kenara kaldıracağız.
Bu her sene devam edecek, biz ona, o bize aşina. Severiz birbirimizi." diyor.
İş makinesi az sonra bir mahallenin yoluna giriyor. Mahallede yaşayan tek aile var. Şerife Ablam ve yıllarca muhtarlık yapan Mehmet Amcam, kapıda karşılıyorlar bizleri. Ekipteki herkes onları tanıyor, onlar da ekibi.
Mehmet Amcam, "Dışarıda durmayın, hele gelin." diyerek eve çağırıyor.
Şerife Ablam, "Üşümüşsünüzdür." diyerek sobaya iki gürgen daha vuruyor.
Az sonra sobanın üstündeki çaydanlıktan gelen fokurdama sesini duyunca, "Ablasının siz çayları dolduradurun." diyerek içeri gidiyor. Koca bir sini içinde çeşitli kahvaltılıkla geliyor. "Biz yemeği yedik, sağ olasın Ablam." desek de hayır cevabını kabul etmiyor.
Sinideki her şey ev ve el yapımı, benim en çok dikkatimi mantar turşusu çekiyor hasta iken de çokça yediğim için özellikle inceliyorum. Sığırdili, kanlıca, tel tel mantarını biliyorum Şerife ablam bu ne mantarı diyorum Sırtı gökçe diyor.
Gönlüm dağlarda…
Çayımızı içip kapıya çıkıyoruz. Arkutça'dan aşağıya bakıyorum. Küre Dağları sıra sıra, biteviye uzanıp sonsuzluğa doğru gidiyor.
O an aklıma Devrekani'li, Dörken'li yazarımız merhum Ata Demircoğlu'nun, Çayırcıklı Menük romanında bu dağlar için yaptığı benzetme geliyor: "Cennetin Bekçileri."
Benim de Sabahattin Ali'nin o çok sevdiğim şiiri geliyor aklıma:
"Bir gün kadrim bilinirse,
İsmim ağza alınırsa,
Yerim soran bulunursa,
Benim meskenim dağlardır."
Şiiri bitirip tekrar dağlara bakıyorum. Dağlar niye korkutur insanları bilmem, oysa ben kendimi ne kadar yükseğe çıkmışsam o kadar yakın hissederim gökyüzüne, semaya, sonsuzluğa.
Bu dağlar yaşatır koynunda yaşayanları, doğayla barışık olanları. Onlara her türlü nimeti verir.
İçeri girip tekrar sofraya bakıyorum. İşte sadece şu masada, bir tabakta bin hikâyesi olan ürünler gözümüzün önünde duruyor. Her birini elleriyle toplayan, yerini bilen, kokusundan tanıyan Şerife Ablam bu dağların bir parçası değil mi?
Ömrü bu dağlarda geçen Mehmet Amcam niye buradan ayrılıp şehre gitmiyor?
Babadan dededen kalan bu ahşap evin her bir tahtasında, kendi elinin izinden başka atasının izleri var. Onları bırakmak mümkün mü?
Bu bahçede, bu taşlarda, bu ağaçlarda hayat öyküleri yazılı, sadece kendilerinin bildiği.
Bu dağlarda kar olsan da,
Bu dağlarda taş olsan da,
Bu dağlarda isimsiz bir mezar olsan da,
Arar bulurum seni diyen birileri var.
