Son yıllarda sıkça duyduğumuz bazı cümleler var: “Gençlik bozuldu.” “Şimdiki çocuklar çok farklı.” “Bizim zamanımızda böyle değildi.” Peki, gerçekten hiç kendimize şu soruyu sorduk mu?

Bugünün gençlerini bu kadar kolay eleştirirken onlara nasıl bir dünya bıraktık?

Bir çocuğun elinden telefonunu alıp kitap okumasını istiyoruz. Peki, en son ne zaman o çocuğun yanında biz kitap okuduk?

Gençlerden saygı bekliyoruz. Peki, onların fikirlerini ne kadar dinliyoruz?

Sorumluluk sahibi olmalarını istiyoruz. Peki, onlara sorumluluk alabilecekleri ne kadar alan bırakıyoruz?

Bence üzerinde durmamız gereken asıl mesele tam da burada başlıyor.

“Gençler neden eskisi gibi değil?”

Bir veliyle sohbet ettiğinizi düşünün. Size şöyle söylüyor:

“Hocam, çocuklarımız artık bizi dinlemiyor. Sürekli telefonla ilgileniyorlar. Eskisi gibi sokakta oynamıyor, arkadaşlarıyla vakit geçirmiyor, bir hedeflerinin olduğunu da göremiyorum.”

Ben de kendisine şu soruyu sormak isterim:

“Peki, çocuğunuzun dünyasına en son ne zaman gerçekten girdiniz? Onunla en son ne zaman oturup hayallerini, korkularını, beklentilerini konuştunuz?”

Çünkü çocuklar yalnızca söylediklerimizden değil, yaptıklarımızdan da öğrenir.

Biz yetişkinler sürekli telefonlarımızla ilgilenirken çocuklardan ekranlardan uzaklaşmalarını bekleyemeyiz. Birbirimizi dinlemediğimiz bir ortamda gençlerden bizi dinlemelerini istemek de çok gerçekçi değildir.

Belki de gençleri anlamaya çalışmak yerine onları yargılamayı daha kolay buluyoruz.

“Peki, bütün sorumluluk ailelerin mi?”

Hayır. Bir çocuğun yetişmesinde yalnızca ailenin değil, okulun, çevrenin, sosyal hayatın ve toplumun da büyük payı vardır.

Bir çocuk sabah evden çıkıyor. Okula gidiyor, arkadaşlarıyla vakit geçiriyor, sosyal medyada saatler geçiriyor ve günün sonunda yeniden evine dönüyor.

Peki, bu sürecin içerisinde onun kendisini keşfedebileceği kaç alan var?

Hangi ortamda yeteneğini gösterebiliyor? Hangi ortamda sorumluluk almayı öğreniyor? Hangi ortamda bir hedef uğruna emek vermenin ne demek olduğunu anlıyor?

İşte burada sporun, sanatın, kültürel faaliyetlerin ve sosyal etkinliklerin önemi ortaya çıkıyor.

Bir çocuğun yalnızca akademik başarısına odaklanmak, onun bütün gelişimini değerlendirmek anlamına gelmez.

Çünkü her çocuk aynı alanda başarılı olmak zorunda değildir.

Kimi sporda, kimi sanatta, kimi bilimde, kimi de başka bir alanda kendisini bulur.

Bizim görevimiz çocukları tek bir kalıba sokmak değil, onların yeteneklerini keşfedebilecekleri imkânları oluşturmaktır.

“Spor gerçekten bir gencin hayatını değiştirebilir mi?”

Bir spor salonunda yıllardır şahit olduğum bir gerçek var.

Salona ilk geldiğinde kendisine güvenmeyen, kalabalık içerisinde konuşmaya çekinen, bir hedef belirlemekte zorlanan çocuklar zamanla değişebiliyor.

İlk gün yapamadığı hareketi başardığında seviniyor. Antrenmanlara düzenli katıldıkça sorumluluk almayı öğreniyor. Bir müsabakada kaybettiğinde yeniden hazırlanması gerektiğini anlıyor.

Bunlar belki dışarıdan bakıldığında küçük gelişmeler gibi görünebilir.

Ancak bir çocuğun hayatında bunların karşılığı çok büyüktür.

Ben bir antrenör ve spor insanı olarak şuna inanıyorum:

Çocuklara yalnızca ne yapmaları gerektiğini söylemek yetmez. Onlara doğru ortamı hazırlamak, fırsat vermek ve gelişimlerine eşlik etmek gerekir.

Elbette her çocuğun şampiyon olması gerekmiyor. Herkesin dünya derecesi elde etmesi de mümkün değil.

Ama her çocuk kendisine inanmayı, emek vermeyi, saygı duymayı ve bir hedef uğruna mücadele etmeyi öğrenebilir.

Bizim asıl kazanımımız budur.

“Peki, gençler neden kötü alışkanlıklara yöneliyor?”

Bu sorunun tek bir cevabı yok.

Bazen merak, bazen arkadaş çevresi, bazen yalnızlık, bazen de kendisini kabul ettirme isteği gençleri yanlış tercihlere sürükleyebiliyor.

Peki, biz onların hayatında doğru alternatifleri ne kadar çoğaltıyoruz?

Bir gencin boş zamanını değerlendirebileceği spor salonları, kültürel etkinlikler, sosyal alanlar ve kendisini geliştirebileceği imkânlar yeterli mi?

Gençlere yalnızca “Oraya gitme, bunu yapma, şunu deneme” demek çözüm müdür?

Bence asıl mesele, yanlışın karşısına doğru alternatifler koyabilmektir.

Bir çocuğu kötü alışkanlıklardan uzak tutmanın yollarından biri de ona kendisini değerli hissedeceği, bir gruba ait olabileceği ve hedefler geliştirebileceği ortamlar sunmaktır.

Bu konuda ailelere, eğitimcilere, spor kulüplerine, yerel yönetimlere ve bütün kurumlara görev düşüyor.

Çünkü bir gencin hayatına dokunmak, yalnızca bir kişinin değil, toplumun ortak sorumluluğudur.

“Biz gençlerden ne bekliyoruz?”

Saygılı olsunlar.

Çalışkan olsunlar.

Başarılı olsunlar.

Ülkelerine faydalı bireyler olsunlar.

Peki, biz onlara nasıl örnek oluyoruz?

Birbirimize karşı tahammülümüzün azaldığı, insanların birbirini dinlemek yerine yargıladığı bir ortamda gençlere hangi değerleri aktarabiliyoruz?

Çocuklarımızın dürüst olmasını istiyorsak dürüstlüğü önce kendimiz göstermeliyiz.

Çalışkan olmalarını istiyorsak emeğin değerini onlara yaşatmalıyız.

Saygılı olmalarını istiyorsak onların düşüncelerine de saygı duymalıyız.

Unutmayalım, gençler yalnızca nasihat dinleyerek değil, gördüklerini yaşayarak da yetişir.

“Peki, artık ne yapmalıyız?”

Bence artık birbirimizi suçlamayı bir kenara bırakıp ortak hareket etmeliyiz.

Anne babalar çocuklarına daha fazla zaman ayırmalı.

Öğretmenler onların yalnızca notlarını değil, kişilik gelişimlerini de önemsemeli.

Spor kulüpleri daha fazla çocuğa ulaşabilmeli.

Yerel yönetimler gençlerin faydalanabileceği spor ve sosyal alanları artırmalı.

İş dünyası ve toplumun imkân sahibi kesimleri de gençlere yönelik projelere destek vermeli.

Çünkü gençlere yapılan yatırım, aslında bir ülkenin geleceğine yapılan yatırımdır.

Benim de yıllardır sporun içinde edindiğim tecrübe bana şunu gösterdi:

Bazen bir çocuğun hayatında büyük değişimler yaratmak için ona yalnızca bir fırsat vermek yeterlidir. O fırsat bir spor salonunun kapısı, bir öğretmenin desteği, bir antrenörün inancı ya da doğru zamanda kurulmuş bir cümle olabilir.

SON SÖZ: ELEŞTİRDİĞİMİZ GENÇLİK, BİZİM ESERİMİZ OLMAYACAK MI?

Bugün gençleri konuşuyoruz. Yarın ise bu gençler aile olacak, öğretmen olacak, yönetici olacak, ülkemizin geleceğini şekillendirecek.

O zaman kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:

Biz bugün gençlere nasıl bir gelecek hazırlıyoruz ki yarın onlardan daha iyi bir toplum kurmalarını bekliyoruz?

Ben gençleri kaybedilmiş bir nesil olarak görmüyorum. Aksine, doğru yönlendirmeyle çok büyük işler başarabilecek bir potansiyel görüyorum.

Yeter ki onları dinleyelim.

Yeter ki önlerine fırsatlar koyalım.

Yeter ki hatalarını yüzlerine vurmak yerine doğruları bulmalarına yardımcı olalım.

Onları sürekli eleştirmek yerine biraz da anlamaya çalışalım.

Çünkü gençler bizim geleceğimiz demek kolaydır. Asıl mesele, onların geleceğini bugünden inşa etmek için ne yaptığımızdır.

Bir nesli eleştirmek birkaç dakika sürer. Bir nesli yetiştirmek ise yıllar süren emek, sabır ve sorumluluk ister.

Ve ben inanıyorum ki bir toplumun gerçek gücü, yetiştirdiği gençlerin hayallerine ne kadar sahip çıktığıyla ölçülür.