Kayayı uslanmazca törpüleyen su misali vakit, insan(lığ)ı da törpülüyor mekanı da manayı da, şehri Kastamonu da payını alıyor yüzünün, bedeninin, zihninin peyderpey değişmesinden…
Suya yoldaş olanın mevzii boş kalıyor.
Dağ dahi yerine konulur da…
Üzerine toprak örtülen fikir, zihin, vicdan geri gelmez.
Kuruyan göller yeniden dolar da…
Haznesi kurumuş izan solar gider.
Bulutundan kopan yağmur tanesine mezar olur kara toprak…
Can vereceği tohum kalmamışsa yüzünde yerin.
Kastamonu’yu aldı götürdü su…
Kaya kalmadı.
Başımızda büyük kalmadı…
Tırtıla revan.
Yol var…
Yolcusu yok.
Ney neylesin…
Nefes olmayınca.
(18 Ekim 1966’da “Cumhuriyet Halk Partisi” genel sekreteri seçildi…
Değişim zamanı gelmişti, İsmet İnönü 8 Mayıs 1972’de genel başkanlıktan istifa etti, 14 Mayıs’ta “genel başkan” seçildi.
1973’ün 14 Ekim’inde “genel seçim”…
Şehir şehir yollara düştü.
Yaşlı bir kadın miting meydanında “Karaoğlan nirede ha evlatlar, Karaoğlan’ı görmek istiyorum” şeklindeki nidası…
Bülent Ecevit’in namını verdi.
Seçimden birinci parti çıktı çıkmasına CHP…
Hükümeti kuracak çoğunluğa ulaşamadı ne var ki.
Uzun teatilerden sonra…
26 Ocak 1974’de “Milli Selamet Partisi” ile kurduğu koalisyon hükümetinin başbakanı oldu.
1974 öyle bir yılıydı ki tarihin…
“Ayşe tatile çıktı.”
Meydan okumaydı bir kez daha yedi düvele…
“Kıbrıs Barış Harekatı”.)
(14 Ekim 1973 genel seçiminde Kastamonu’da birinci parti “Adalet Partisi” (yüzde 38) oldu…
İkinci sırada “CHP” (yüzde 21).
Üçte “Cumhuriyetçi Güven Partisi” (yüzde 13)…
Dörtte “Demokratik Parti” (yüzde 10)
TBMM’nin 15. Dönemi’ne “6” milletvekili gönderdi Kastamonu…
Hilmi Öztürk (Adalet Partisi), Mehdi Keskin (Adalet Partisi), Sabri Keskin (Adalet Partisi), Sabri Tığlı (Cumhuriyet Halk Partisi), Vecdi İlhan (Cumhuriyet Halk Partisi), Hasan Tosyalı (Cumhuriyetçi Güven Partisi).
Çalkantılı yıllardı…
27 Mayıs 1960 darbesi yetmemiş 12 Mart 1971’de bir kez daha ülke yönetimine müdahale etmişti ordu.
Erken kalkanın darbe yaptığı bir ülkeye dönmüştü adeta Türkiye…
9 Mart 1971’deki diğer bir kliğin darbesi başarısız olmuştu.
Süleyman Demirel’in başbakanlığındaki “Adalet Partisi” hükümeti istifa etti…
CHP'den istifa eden “Nihat Erim” başbakanlığında “tarafsız/teknokrat” bir hükümet kuruldu.
“Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan” idam edildi…
Partiler, sendikalar, dernekler kapatıldı.
Bu koşullarda yapılan 14 Ekim 1973 genel seçimine katılım Kastamonu’da “güdük” kaldı…
285 bin 894 seçmenin 142 bin 467’si sandık başına gitti, 134 bin 835 geçerli oy çıktı, katılım oranı yüzde “49,83” oldu.
Kastamonu’da her iki seçmenden biri oy kullanmadı…
Devre muhalefetini ortaya koydu Kastamonu.)
(14 Ekim 1973 seçimi ardından koalisyon hükümetinin başbakanı Bülent Ecevit oldu…
20 Temmuz 1974 “Kıbrıs Barış Harekatı” sayesinde gönüllere taht kurdu.
1974 yılında Kastamonu’ya geldi Bülent Ecevit…
Ilgaz’da karşılandı.
“Muzaffer Tümer (Kabadayı), Yavuz Yaman, Mehmet Yılmaz, Lütfi Ereser, Mümtaz Yaman, Nail Şen, Abdülbaki Murtazoğlu, Ahmet Çelenli, Erdal Tosyalı…”…
İsimlerini bilemediklerimiz için af ola.
“Kastamonu’nun ağabeyleri” onlar…
Suyun yontamadığı kayalar.
Ebedi dünyaya irtihal eylediler…
Rahmet olsun.)
(Fotoğraf için Hüseyin Üster’e teşekkür ederim…
Fotoğraftakilerin isimlerini yazan da zatıali.
“1974” ile “2026” arasında Kastamonu karşılaştırması…
Fotoğrafın okuması bu.
Kastamonu’nun nereden nereye geldiğinin fotoğrafı…
“Şehrin giden ağabeylerine” selam olsun.
Ilgaz dağının eteğinde hepsi birer dağ…
Yan yana geldiklerinde “sıradağ”.
Kültürleriyle, meslekleriyle, vatanperverlikleriyle…
Mizaçlarıyla ve mizahlarıyla.
Her birinin Kastamonu’ya kattıkları heybeler dolusu…
Kahkahalarıyla, gözyaşlarıyla, yen(il)gileriyle.
Kastamonu’nun bugün kala kala az sayıda zihinde hatıraları kaldı…
Unutma da tamamlandığında tümden gide Kastamonu.
Ne ah kala…
Ne vah.)
