3 Kasım 2002’de gerçekleştirilen genel seçim ülkemizin makro siyaset veçhesi namına adeta topyekun bir değişime mahal verirken aynı temayüz Kastamonu’da da vuku buldu… Bıçak gibi kesildi evvelin hükmü.
Deve dişi partilerin baraj altında kalmaları sonucunda, Kastamonu’da da kartlar yeniden dağıtıldı, yeni turun ötesinde uçsuz bucaksız bir ova yolu açıldı…
Çeyrek asırdır “kesintisiz devrim”
Kastamonu’nun 2002 öncesini hatırlayanlar elbette tabloyu çok daha doğru idrak ve izah ediyorlardır…
Genel siyasette birbirinin kopyasına dönüşmüş, İMF reçetelerine sıkı sıkıya tutunmuş, “devletlu” zırhı sıkı sıkıya önüne koymakta birbiri ile yarışan partiler.
Adalet ve Kalkınma Partisi koyu çizgilerle “tek başına iktidar olmayı” ve “dürüst yönetim” vaat etti ayrı olarak…
“Farkı” buydu.
Yine o vaktin sakinleri hatırlayacaklardır ki öyle bir seçim süreci yaşandı ki sandığa gelene kadar “süt liman”…
Ne sağ vardı ne sol.
Şiddetli bir zelzelenin geldiğinden bihaber…
Rutininde giden “AB, laiklik, kurusıkı kalkınma argümanları”.
“Fırtına öncesi sessizlik”…
Yurt genelinde olduğu gibi Kastamonu’da da hava mutedildi.
(Kastamonu’da kayıtlı 264 bin 823 seçmenin 217 bin 144’ü sandık başına gitti 3 Kasım 2002’de, her beş seçmenden biri oy kullanmadı yuvarlak hesap, 6 bin 798 seçmen de oylarını bilerek ya da bilmeden geçersiz kullandı…
Eskiden gelen partilerin çözemediğini millet pekala çözmüş!
Adalet ve Kalkınma Partisi’ne oyların yüzde 30,90’ını verdi Kastamonu’da 65 bin 228 oy ile “dip dalga”…
Ederi “3” milletvekili.
“Doğru Yol Partisi” yüzde 20,27’de kaldı 42 bin 786 oy ile…
Seçim barajının altında kaldığı için Kastamonu’da da milletvekili çıkaramadı.
“Milliyetçi Hareket Partisi” yüzde 13,13 oranında oyu 27 bin 720 seçmeninden aldı…
Baraj altında kaldı o da.
“Cumhuriyet Halk Partisi” her ne kadar yüzde 11,41 oranıyla (24 bin 76 oy) seçimin Kastamonu’da dördüncü partisi olsa da “1” milletvekili çıkardı “baraj üstü” kalması sayesinde…
Rahmet olsun Mehmet Yıldırım’a.
Hey gidi “Anavatan Partisi”…
Yüzde 8,38 (17.692 oy) oranı ve baraj altı haliyle hem ülke sathından hem de Kastamonu’dan silindi gitti.
Seçimin iddialısı “Genç Parti” yüzde 5,68 (11.997 oy) oran tutturarak şaşırttı ama gol olmadı…
“Demokratik Sol Parti” yüzde 2,64 (5.581 oy) ile çakıldı ve bir daha da doğrulamadı.)
(Kastamonu’da öylesi bir alt üst oluştu ki “3 Kasım 2002”…
“Eskiye rağbet olsa bitpazarına nur yağardı” cümlesi seçmenin yastık altından çıkardığı sopa oldu adeta.
Tam da “Adalet ve Kalkınma Partisi” misali belki de öncülü olarak “1946-50” ve “1983” genel seçimlerinden “muhafazakar demokrat devrime” imza atan partilerin artçıları olan “Doğru Yol Partisi” ve “Anavatan Partisi” nasıl da hezimete uğradı Kastamonu’da?...
Taht Süleyman’a mülk değil.
Keza…
Yerel iktidarı 8 yıldır elinde tutan “Milliyetçi Hareket Partisi” dahi set öremedi dalgakıranları geçip şehrin içine yayılan dalgaya.
Cumhuriyet Halk Partisi’nin meclis potasına girmesi piyango muydu yoksa sabrın tecellisi miydi bilinmez?...
Mehmet Yıldırım seneler senesi verdiği emeğin karşılığını alırken Kastamonu’da sol siyasetin yeniden sığınılacak liman olma ihtimalini de gündeme taşıdı.
Üstüne üstlük…
Adalet ve Kalkınma Partisi’nden milletvekili seçilen 3’lünün siyasi geçmişleri yoktu, “savcı-kaymakam-hakim”, yakınları harici halk tanımıyordu.
Adalet ve Kalkınma Partisi Kastamonu teşkilatı inansaydı…
Tulum çıkması dahi ihtimal dairesi içindeydi.)
(Öyle bir devrim ki…
Henüz 14 Ağustos 2001” tarihinde kurulmuş ve kurucu genel başkanı evvel vakit bir mitingde okuduğu şiir nedeniyle tutuklanmasının gerekçe gösterilmesi ile seçime sokulmayan parti Kastamonu’da oyları silip süpürdü.
“Merkez, Abana, Ağlı, Araç, Bozkurt, Cide, Daday, Devrekani, İhsangazi, İnebolu, Küre, Seydiler ve Tosya”…
Adalet ve Kalkınma Partisi’ni birinci sıraya taşıdı.
“Azdavay, Çatalzeytin, Hanönü, Şenpazar, Taşköprü” ilçeleri “Doğru Yol Partisi” derken…
Doğanyurt ve Pınarbaşı “Milliyetçi Hareket Partisi” dedi.
Nasıl oldu?...
Niye oldu?
Adalet ve Kalkınma Partisi 3 Kasım 2002’de kazdığın temelin taşlarını ustalıkla ördü…
Genel seçimlerde üstünlüğü yitirmeden günümüze geldi.)
(Kastamonu 3 Kasım 2002’ye “fakr u zaruret” içinde geldi…
1990 yılında “423 bin 611” olan Kastamonu nüfusu 2000 yılında 375 bin 476’ya düşmüştü.
Köyler boşalmıştı…
274 bin 901 kişiden 201 bin 456’ya.
Bu kadar göç ancak savaşla, yıkımla, kıyımla olur…
50 bin Kastamonulu göç eyledi 10 yıl içinde.
Üstüne…
İddiasız, ikmalsiz, istişaresiz bir Kastamonu.
İstanbul’dan “getir-sat” modeli “Ali Rıza Ekonomisi”…
Kemer sıkma politikalarına takılan tünel, havaalanı, liman projeleri.
Velhasıl kelam…
Sair gerekçelerin öznesi olduğu bir devrimdi Kastamonu’da meydana gelen.
Ne bilincin ne de süregelen eylemler zincirinin…
Taraf olmaktan ziyade karşısında duranların devrimiydi.
Orhan Veli’nin mısrası ile…
“Her şey birdenbire oldu.”)
