İlimiz maarifinde yüzü mütesebbim kılacak, yüreklere su serpecek, medeniyet yelkenine rüzgar olacak o kadar tenha icraat oluyor ki, olan da gözden kaçıyor, toplum nazarında adeta “olmamış” oluyor…
“Kurucaören Ortaokulu Sürdürülebilir Yaşam Atölyesi/Bahçesi” misali.
Ülkemizden “ezberbozum” meyyali eğitim-öğretim zihniyeti deneyimleri ararken…
Kastamonu’nun Kurucaören’ine rast geldim.
Geçtiğimiz Haziran ayında vuku bulan göz kamaştırıcı, göğüs kabartıcı, zihin açıcı bir “eylemlilik”…
Tam da “medeni eğitim” bu.
Kurucaören Ortaokulu’nda hayata geçirilen “Sürdürülebilir Yaşam Atölyesi/Bahçesi” menzilinde “geri dönüşüm uygulamaları, enerji tasarrufu, kompost yapımı” da var,“mevsimlik sebzeler, bitkiler ve doğal tarım uygulamaları” da var, “doğa ve insan işbirliği” de var…
Var da var.
Beyin ve el birliğinde “üretim” var…
“Üretimci zihniyet” var.
Doğa ile “dostluk” var…
İmece var.
Ne yok?...
“Ezberci, insana yabancı, çağdan kopuk” eğitim/öğretim yok.
O kadar heyecan, bilgi/görgü, kıvanç verici ki cemi cümle fotoğrafları siz de görün…
“Atölye” ayrı…
“Bahçe” ayrı.
Atölyede besbelli “geri dönüşüm” uygulamaları ve el becerileri…
Bahçede “tarım”.
“Sürdürülebilir Yaşam” tabelası asılmış ki okul göğüne…
“Hayatın şifresi”.
(Kuracören…
Kastamonu-Araç arasında bir köy/”şehir”.
Köyün camisinin bir odasında 1960 yılında başlayan Kurucaören İlkokulu, 1969 yılında kendi binasına kavuştu, okulda görev yapan öğretmenler arasında “Hakkı Gökbeşe” ismine rastladım ki iyi tanırdım, okula emek veren tüm öğretmenlere rahmet ola, 1996 yılında Kastamonu–Araç yolu kenarında Orman Bakanlığı’ndan 49 yıllığına kiralanan 9 dönüm arazi üzerine çevre köylerin de yararlanabileceği 8 yıllık “Taşımalı İlköğretim Okulu” yapımına başlanıldı ve “münhasır” Kurucaören Okulu “bölgesel” hüviyet kazandı 2000-2001 eğitim yılında, “Ortaokul” olarak “Kurucaören Köyü, Kavak Köyü, KırışoğluKöyü, Üyücek Köyü, Orta Köyü ve Nalcıkuyucağı köylerinden Araç, İhsangazi ve Daday İlçelerine bağlı diğer köylerden” taşımayla gelen toplam 40 ortaokul öğrencisi ile eğitim-öğretime devam etmeye başladı.
“Kütüphane, fen ve teknoloji laboratuvarı, bilişim teknolojisi laboratuvarı” var…
“Köy ortaokulu” burası dikkat edin.
“Voleybol, basketbol ve hentbol” var…
“Salıncak, kaydırak ve tahterevalli” de var.
“Türkçe, matematik, sosyal bilgiler, fen, İngilizce, bilişim teknolojileri, din kültürü ve ahlak, beden eğitimi” branş öğretmenleri var…
Şehir okuluymuşçasına “tam tekmil”.
Dahası, “Sürdürülebilir Yaşam Atölyesi/Bahçesi” kuracak kadar, “ufuk” var…
“Müştereklik” var.
“Sahiplik” var…
“Geleceğe kök sürmek” bu işte.
Görememişim kıyımızdaki hayat pınarını, övüncü, kıymeti…
Bu ayıp da bana yazsın.)
(Kurucaören Ortaokulu talimli “sürdürülebilirlik” gayretinde.
“Milli Eğitim Bakanlığı” tarafından 2024 yılında “Çevre Beratı” ile taltif edildi.
Bakanlıkça düzenlenen “Sıfır Atık Yarışması”kapsamında “Yaşayan Okul Bahçeleri” kategorisinde hazırladığı "Çizgi Roman" ve "Atıktan Sanata İleri Dönüşüm" projeleriyle il birincisi olarak çevre beratı almaya hak kazandı…
“Sürdürülebilirlik” bir yanıyla da bu.
Takdire şayan…
Övülesi.)
Not: Mevzuya nereden geldim?...
“Okul bostanları” fikrinden.
Dünyada da var örnekleri ülkemizde de…
Okul bahçelerinin bir bölümü “bostan” haline getiriliyor, öğrenciler üretiyor, hayatı tanıyorlar sahici.
Şehir okullarında da var…
Kırsal alan okullarında da.
Bakmayın şehri Kastamonu okulları idareyi maslahatlarının “bahçeye asfalt” ufuksuzluğuna…
Toprak ile çocuğu buluşturan öz misaller de var.
Medeniyet “kök sürmektir”…
Asfaltta kök sürülmez.
Kimyasal geleneğe de geleceğe de kibrit suyu döker anca…
Toprak yaşatır.
